Over Mémora Luna

IK WAS HELEMAAL NIET VAN PLAN OM KUNSTENAAR TE WORDEN.

Sterker nog: ik had nog nooit geschilderd.

Mémora Luna begon niet met een ondernemingsplan, een kunstopleiding of een levenslange droom om ooit een eigen atelier te hebben.

Het begon met onrust.

Mijn hoofd zat vol. Heel vol.
Zo vol dat ik er bijna van kon schreeuwen. Ik voelde het in mijn lijf, het jeukte in mijn handen en ik wist eigenlijk maar één ding:

Het moet eruit.

Dus reed ik naar de Action.

Geen plan. Geen idee wat ik nodig had. Ik kwam thuis met een canvas, een paar penselen en goedkope acrylverf.

En ik begon.

Niet om iets moois te maken. Niet om te ontdekken of ik kon schilderen. En zeker niet met het idee dat iemand het ooit zou kopen.

Ik wilde alleen proberen zichtbaar te maken wat er op dat moment vanbinnen gebeurde.

HET EERSTE DOEK

60 × 80 cm · Acryl op canvas · 2024
Mijn allereerste schilderij · Niet te koop

Ik had geen idee wat ik deed.

Dus liet ik de kwast maar bepalen waar we heen gingen.

Een donkere figuur ontstond tussen felle kleuren, bloemen, beweging en chaos.
Pas terwijl ik schilderde, begon ik te zien wat ik eigenlijk aan het maken was.

Niet zomaar een beeld.

Een gevoel dat eindelijk ergens heen kon.

Voor het eerst kon ik iets wat in mijn hoofd en lijf zat vóór me neerzetten, zonder het eerst in woorden te hoeven vangen.

En blijkbaar smaakte dat naar meer.

EN TOEN KWAM NUMMER TWEE.

60 × 80 cm · Acryl op canvas · 2024
Mijn tweede schilderij · Niet te koop

Nog steeds geen plan.

Maar er was iets veranderd.
Weer die vrouw. Weer die wereld van kleur, natuur, donker en licht. Alleen deze keer schilderde ik niet alleen wat er in mij zat.

Ik schilderde verlangen.

Het verlangen naar iemand die zo dichtbij kan voelen, en tegelijkertijd onbereikbaar is.
Iemand van wie je de aanwezigheid overal voelt, maar die je niet zomaar naar je toe kunt trekken. Niet kunt vasthouden. Niet volledig van jou kunt maken.
Alsof hij lucht is.
Je ziet haar handen zich om iets heen sluiten wat eigenlijk niet vast te houden is.

En misschien is dat precies wat dit schilderij voor mij betekent.
Dat iemand afwezig kan zijn en tóch overal aanwezig.
In je gedachten.
In je lijf.
In de stilte.
In alles wat je eigenlijk niet hardop kunt zeggen.

De kleuren aan de ene kant zijn warm, donker en bijna onrustig. Aan de andere kant ontstaat ruimte, lucht en licht.

Niet reikend naar iets wat ze nog moet vinden.
Maar vasthoudend aan iets wat ze allang heeft gevoeld.
Alleen nooit helemaal heeft kunnen hebben.

Dit was mijn tweede schilderij.
En ook deze blijft bij mij.

Sommige werken schilder je niet om ooit los te laten.
Sommige werken bewaren een gevoel dat nergens anders heen kon.

Al wist nog steeds niet waar dit naartoe ging.
Ik wist alleen dat ik weer wilde schilderen.
En daarna nog een keer.
En nog een keer.

ERGENS DAAR BEGON MÉMORA LUNA.

Niet omdat ik besloot kunstenaar te worden.
Maar omdat ik iets had gevonden waarmee ik kon vertellen zonder eerst de juiste woorden te hoeven zoeken.

Inmiddels zijn de canvassen groter. De verhalen dieper. Er kwamen opdrachten, collecties, kleding en ideeën waarvan ik tijdens dat eerste bezoekje aan de Action werkelijk geen flauw benul had.

Maar deze twee blijven.
Niet omdat het mijn beste schilderijen zijn.
Omdat ze mijn eerste zijn.
Ze herinneren me eraan dat je niet altijd hoeft te weten waar iets naartoe gaat voordat je eraan mag beginnen.

Soms heb je alleen een vol hoofd nodig, een leeg canvas en blijkbaar een verdacht goedkoop kwastje.

De rest kwam later.